آقاي موسوي،
کمتر از دوازده ساعت مانده به انتخابات، تصميمم را براي راي دادن به شما، قطعي کرده‌ام، اگر چه در انتخابات گذشته، تنها چند ماه پس از راي دادن به مصطفي معين و اکبر هاشمي، از اينکه در انتخابات شرکت کردم خودم را نبخشيدم، اينک اما به گمانم به آن بلوغ سياسي رسيده‌ام که در سياست نمي‌توان و نبايد بر مبناي پيشگويي‌ها تصميم گرفت. و با اين استدلال که نکند در يکسال بعد دوباره از راي دادن به ميرحسين موسوي پشيمان شوم، تمامي تحليل‌ها و يافته‌هايم را زيرپا بگذارم و به مهدي کروبي راي بدهم.
خير. من اين کار را نمي‌کنم آقاي موسوي. من به شما راي مي‌دهم، چون به عقلم احترام مي‌گذارم. عقل من مي‌گويد اصلاح‌طلبي تحت لواي تيم شما،‌ با هزينه‌هاي کمتر و با آرامش بيشتر ادامه مي‌يابد. عقل من مي‌گويد جامعه‌ي من، ظرفيت «ليبرال دموکراسي» حاکم در غرب را ندارد و کشنده‌ترين اتفاق سياسي‌ زماني‌ست که مدل ليبراليسم شهره شده در غرب را در کشوري که واقعا آزادي و دموکراسي نمي‌خواهد مستقر کني.
عقل من مي‌گويد «بازگشت به قانون» که به گمانم صادقانه‌ترين شعار شماست، تنها و تنها راه اصلاح‌طلبي در ايران است ولو اينکه «بازگشت به قوانين جمهوري اسلامي‌» باشد. به شما راي مي‌دهم چون يکي از بزرگترين‌ دلايل منزوي شدن و به ناکجاآباد رفتن دولت محمود احمدي‌نژاد را «قانون‌ گريزي» مي‌دانم و براي حذف او، چاره‌اي ندارم جز اينکه شما را انتخاب کنم.
من به شما راي مي‌دهم، چون راي من اساسا راي منفي به محمود احمدي‌نژاد است، من نمي‌خواهم او رئيس کشورم باشد، و يکبار در انتخابات مجلس، تحريم را تجربه کردم و به اين نتيجه رسيدم که تحريم هيچ اثري ندارد.
من به شما راي مي‌دهم چون معتقدم «کاريزما» بودن،‌ شرطي نيست که به سادگي از آن گذشت. شخصيت شما، البته کاريزماتر از محمد خاتمي نيست، اما دست‌کم در بين سه نامزد ديگر،‌ انتخاب شما را انتخاب مستحکم‌تري براي ايران مي‌دانم چون باور دارم روابط شخصي دو رئيس جمهور در روابط دو کشور اثر دارد و واي بر رئيس جمهوري که «کاريزما» نباشد.
آقاي موسوي،
من انتقادهاي زيادي را شنيده و خوانده‌ام از اينکه چرا اصلاح‌طلبان براي پيشبرد اهداف خود به «رئيس اجرايي دهه‌ي شصت» روي آورده‌اند. در کنار آن اما، تحليل‌هاي زيادي خوانده‌ام که مجموعا مرا به اين نتيجه رسانده که رئيس اجرايي دهه‌ي شصت يکي از هزاران مجري دهه‌ي شصت است که اينک به اپوزيسيون بدل شده‌اند. «تغيير» را در سياست طبيعي‌ مي‌دانم و باور دارم شما تغيير کرده‌ايد. دهه‌ي شصت دهه‌ي شما نبود. دهه‌ي آيت‌الله خميني بود و ساده‌انديشي‌ست که اتفاقات آن زمان را به شخصي غير از رهبر انقلاب نسبت داد. هرچند که دوستان مدرن ما که کروبي را ارجح مي‌دانند، گاهي فراموش مي‌کنند که بسياري از نزديکان کروبي و اي بسا خود او، از مجريان شکل دهنده‌ي دهه‌ي شصت بوده‌اند.
آقاي موسوي،
من به شما راي مي‌دهم چون معتقدم نشاط و آشتي با سياست، با حضور شما محتمل‌تر است تا با حضور کروبي. اين براي من بسيار مبارک‌ است، هر چند که شما مدام در سخنراني‌هايتان از «بازگشت به خط امام» و «رهبري» سخن بگوييد.