شماري از دوستان و نزديکان قديمي و اکثرا مذهبي‌ام، يکي يکي دارند از چشمم مي‌افتند. اين البته نهايت خودبرتربيني‌ست که گمان مي‌کنم آنها هيچ چيز تازه‌اي براي عرضه کردن ندارند، اما بودن در کنارشان هم گويي وقت‌تلف کني است.
نمي‌خواهم بگويم وقت من خيلي ارزش دارد و از اين حرفها. اصلا مرادم اين نيست، چيزي که مرا خسته کرده، اين است که در نظر اينان انگار هيچ اتفاقي نيافتاده. مي‌فهميد چه مي‌گويم؟ بعيد مي‌دانم متوجه منظورم شده باشيد. انگار من چيزي مي‌بينم که دوست دارم همراهانم هم آن را ببينند، اما برخي نه تنها با زاويه ديد من به زندگي نگاه نمي‌کنند، بل به من که در "چارچوب" ذهني خودشان نيستم، به ديده‌‌اي ديگر مي‌نگرند که اين ديدگاه از "تعجب" تا "انحراف" نوسان دارد!
نمي‌دانم انتظارم از آنها چيست، اما مدتي‌ست بي‌ هيچ دليلي رابطه‌ام را با اينان کم کرده‌ام. مي‌دانم. خوب مي‌دانم که بزرگترين آفت اين تفکر؛ «خودبرتربيني» است که وحشتناک مستعد رشد و فاصله گرفتن بي‌دليل من از مخالفان فکري‌ام مي‌شود. اما چه کنم که يک قمار از همان قماري که نوشتم را، بعد از مدتها دست و پنجه نرم کردن با "بار هستي"، لذت مادي و معنوي خودم مي‌دانم. لذتي که "نسيه" نباشد، "نقد" باشد و مرا حرکت دهد.

زلف بر باد/ طلوع موسيقي پست مدرن ايران با اجراي محسن نامجو که فارغ از تمام نقدها و تمجيدهاي افراطي، قابل تامل است و مطمئنا به يکبار ديدنش مي‌ارزد. من با موسيقي پس زمينه‌اش خيلي خوب ارتباط برقرار کردم. ديوانه کننده است.

دارم دست به قمار بزرگي در زندگي‌ام مي‌زنم. اگر سريال فوق‌العاده‌ي Lost را ديده باشيد، در بخشي از سريال، جان لاک به جک شفرد مي‌گويد «تو مرد دانشي و من مرد اعتقاد. براي کشف ناشناخته‌ها، بايد قمار کرد.»
من البته، به واسطه‌ي سخن جان لاک نيست که جهان‌بيني‌ام نسبت به چند سال گذشته، تغيير کرده، گمان مي‌کنم تغيير نگرشم، يک فرايند مدت‌دار بوده که به زندگي‌ شخصي‌ و گذشته‌ام باز مي‌گردد.
چند وقت پيش مطلبي در نيمکت نوشتم و خيلي زود آن پست را حذف کردم و به دفترچه‌ام منتقل کردم، چون به گمانم از حريم مسائل شخصي‌ام عبور کرده بود. اما الان بد نيست بخش‌هايي از آن را در اينجا بياورم: «به گمانم دارم بازي مي‌کنم. يک بازي که اگر در خوشبينانه‌ترين حالت، سرنوشتش «باخت» نباشد،‌ بردش هم چندان لذت بخش نخواهد بود. گمان مي‌کنم اين بازي ارزشش را ندارد و وقت‌تلف کني است.»
اين مطلب درست در شبي بود که با يکي از دوستانم در يکي از رستوران‌هاي تهران، شام خورديم و ساعتها در پارک ملت قدم مي‌زديم. با يک زاويه ديد مشخص، من عمق پوچي زندگي در آن شب را درک کردم. البته تاکيد مي‌کنم: «با يک زاويه ديد مشخص». يعني از زواياي ديگر مي‌توان زندگي را بهشت ديد.
منظورم از بازي هم در آن شب، بازي زندگي بود. در بخشي ديگر نوشته بودم: «بعد از سالها مونولوگ با خدا، اينک نمي‌دانم سرگشته و پريشان، به کجا مي‌روم؟ اين البته خيلي کلي است. منظورم اين نيست که به هيچ وجه مسير زندگي برايم مشخص نيست، مرادم از «به کجا مي‌روم» مسير بلند مدت و هدف نهايي زندگي است. پرسشي هميشگي و «پرستشي» که همه‌مان به گونه‌اي درگيرش هستيم.»
نوشتم: «من صبور نيستم. مشکلاتي دارم بسان همه، که به نظرم عضو جدايي‌ناپذير زندگي هر کسي است. رنج من، نه از جنس جسم، که از جنس روح است. سالهاست که شبهايي چون امشب مي‌رسد،‌ از همه چيز و همه کس بيزار مي‌شوم. شايد اينک که پخته‌تر شده‌ام، مي‌فهمم که بايد منتظر گذر اين لحظات بود، اما مي‌خواهم بگويم اين درد هستي، هيچ تغييري نسبت به چند سال قبل نکرده و مطمئنا هيچ گاه هم حل نخواهد شد. تنها نوع مقابله و مواجهه‌ي من فرق خواهد کرد؛ مثلا  براي مقابله با اين رنج، گاهي تا مي‌توانم کار مي‌کنم، شايد گاهي خودم را به بي‌خيالي بزنم، شايد بنويسم، شايد به سفر بروم، شايد ازدواج کنم، شايد بچه‌دار شوم و هزاران شايد ديگر که سيکل زندگي را تشکيل داده‌اند اما همه‌اش به گمانم مسکن است. همه‌اش بازي‌ست. اين يک ديدگاه نهيليستي به زندگي نيست! اين خود زندگي‌ست! زندگي من دست‌ کم. »
آن شب نوشته بودم: « بهار جواني‌ام دارد به واسطه‌ي دست و پنجه نرم کردن با اين مسائل خاص، به پايان مي‌رسد. عقب‌گرد که مي‌کنم و به زندگي‌ام که نگاه مي‌کنم، شايد خودم را در عرف و جامعه موفق ببينم اما اگر خودم را گول نزنم، متوجه مي‌شوم که زندگي برايم شيرين نيست مثل عسل. شايد خطرناک باشد که اينجا بنويسم، شايد هم گفتنش يک «سوء برداشت» به همراه داشته باشد، اما بايد در گوشي بگويم من در عنفوان جواني، نه تنها هراسي از مرگ ندارم، بل از آن استقبال مي‌کنم. اين را نه از موضع «احساسات» و «جواني» که از درد هستي به پايم بنويسيد و گذرا از آن رد شويد. »
واقعيت اين بود که من مرگ را- که وحشتناک‌ترين واژه‌ي انسان مدرن است- آن شب مي‌طلبيدم بي‌آنکه هيچ بحران و مشکلي در زندگيم داشته باشم.
اينک اما، به اين نتيجه رسيده‌ام که در زندگي بايد قمار کرد. زندگي Random است. و بايد قمار کرد. وگرنه مثل بسياري بايد نقاب زد و بازي کرد. و من از بازي و بازيگران بيزار شده‌ام.

ديشب با دوستم به کنسرت شجريان رفتيم. به نظرم بدترين کار شجريان در ده سال اخير بود. اخيرا لذت بردنم از لحظه هم بايد يک لايه‌ي عميق فکري پشتش باشد. مثلا کنسرت ديشب شجريان، با آن «مرغ سحر» سردش، که نه انگار سه هزار نفر همراه استاد بودند برايم کاملا خنثي بود و هيچ حسي نداشتم.
امروز فکر مي‌کردم من از يک شوي پنج دقيقه‌اي گوگوش مثلا يکي از موسيقي‌هاي آلبوم مرداب يا يک اجراي کنسرت او در امريکا (با اينکه در آن محل هم نيستم و تنها فايل تصويري‌اش برايم در دسترس است)، بيش از سه ساعت ديشب که سي و پنج هزار تومان هم برايم آب خورد، لذت مي‌برم! اي روزگار.

روزهاي جالبي را نمي‌گذرانم. نه اينکه غمگين باشم يا با اتفاقات ناگواري دست و پنجه نرم کنم، نه، اين يک ناآرامي است که هر از گاهي بسان آتش‌فشاني در درونم فوران مي‌کند.
نمي‌دانم. شايد اين هجوم تفکرات و جوشيدن‌هاي دروني که منجر به ناآرام بودنم مي‌شود، مصداق بارز زندگي‌ «تئوريک» و «انديشه‌اي‌» است. يکي از دوستانم اخيرا مي‌گفت: تو سعي مي‌کني در همه‌ي مسائل عميق شوي اما نمي‌فهمي انقدر اين کار را مي‌کني تا مثل يک گردباد، مضر و خطرناک مي‌شوي!
شايد تا حدي حق با دوستم باشد. يک سالي هست که سعي مي‌کنم «واقعي» زندگي کنم و از هر چه که واقعيت زندگي‌ام را کمرنگ کند، دوري مي‌کنم اما بايد اذعان کنم در عين اين تمرين يکساله، من همچنان در تکاپوي پيدا کردن دريچه‌هايي از «انديشه» براي ورود به اصل زندگي «عملي» خويشم.
به قدري مسائل را موشکافي مي‌کنم که از آنطرف پشت‌بام مي‌افتم.
مي‌ترسم. حقيقتا مي‌ترسم. در هراسم از آنکه «منتقد» و «نظريه‌پرداز» خوبي باشم، ليکن در رفتار عملي‌ام مثلا مادرم از دستم برنجد.
نسبت به سرنوشتم، دچار توهمات بسياري شده‌ام. پيشترها استادم مي‌گفت: تشخيص بده نگاه «رويايي» را از نگاه «حقيقي». در هراسم از آنکه «رويايم» با توجيه کشنده‌ي «اکنون لذت‌بخش» باعث چيدمان ذهني خيال‌گونه در من شود و من را در آينده‌اي نه چندان دور، نسبت به حقايق زندگي‌ام سخت آسيب‌پذير کند.

هرچه مي‌گذرد، به عمق آيه‌ي «و ان ليس للانسان الا ما سعي» بيشتر و بيشتر پي مي‌برم. ما به غير از سعيمان هيچ چيزي نيستيم واقعا. اگر هم شخصيت بيروني و به تعبير من «شيشه‌اي» فردي را رويت کنيم که بدون «سعي» رشد کرده، بالاخره خواهيم فهميد که اين شخصيت شيشه‌اي، خرد شدني‌ست.
نمونه‌ها ديده‌ام و سخنم پشتوانه‌ي تجربي محکمي دارد. انسان، جز آنچه «سعي‌» اش هست، نيست.
چقدر سعي مي‌کنم؟ همانقدر وجود دارم و در تعريف «انسانيت» خدا مي‌گنجم.

آيا شما تابحال با اين انديشه مواجه شده‌ايد: «به گمانم هيچ کس در اين دنيا نيست که مرا بفهمد.» آيا اين نهايت خودخواهي‌ست؟ يا نهايت نياز؟ يا يک حباب عظيم ذهني بازمانده از دوره‌ي نوجواني؟ يا يک واقعيت که امتداد واقعيات متن زندگي‌ست؟
هر چه هست، هست! و من در پي راه حل به يکباره‌اش نيستم. اين از آن مسائلي‌ست که بايد به تدريج حل شود. اخيرا يک کارهايي دارم انجام مي‌دهم. خوشبينم.

چند روز قبل دوستي مي‌گفت اتفاقات ناگواري در زندگي‌اش افتاده که مرتبط يا بي‌ربط، دين را چنان در نزدش مشمئز کننده کرده تا جايي که موقع پخش اذان، حالش از همه چيز به هم مي‌خورد. اتفاقاتي که اکثرا مرتبط با حکومت ايدئولوژيگ کشورمان بود. من سخنانش را گوش دادم و اين را صادقانه از چشمانش ديدم. و فکر مي‌کردم سخن "ارمغان بي‌ديني، دستاورد حکومت ديني" چندان بي‌راهه نيست... و دوستم را درک مي‌کردم... با تمام وجودم.

يادم است شش سال قبل که يک عاشقانه‌ي آرام را خواندم، بي‌درنگ شش نسخه از آن را خريدم و به شش نفر از نزديکانم هديه دادم. آن زمان، نه نادر ابراهيمي را مي‌شناختم، نه با خصوصيات شخصي‌اش آشنا بودم. هيچ وقت هم هيچ کتابي را به اين شدت توصيه نکرده بودم. و هيچ گاه هم مشابه اين کار (خريد کتاب و هديه دادن بي‌مناسبت) را در مورد هيچ کتاب ديگري انجام نداده بودم. حالا که صاحب اثرش از ميان ما رخت بر بسته، بد نيست که اين شاهکار محشر را بخوانيد تا بيش از پيش سوگ اهل قلم را در رفتنش درک کنيد.